10

Random Thoughts - 10

१) आता फ्लेक्स/होर्डींग्स हि काही नवीन गोष्ट राहिली नाहीये. रस्त्याने जाताना जाहिरातींचे फ्लेक्स सारखे नजरेस पडतात. ज्या फ्लेक्सवर जाहिराती नसतात त्यांवर संबंधित जाहिरात कंपनीचे नाव आणि फोन नंबर असतो. मग या जाहिरात कंपन्या स्वत:ची जाहिरात कशी करतात ? रिकाम्या फ्लेक्सवरील कंपनीची माहिती आणि कंपनीची जाहिरात यातील फरक कसा ओळखायचा ?यात दोघांत काही फरक असतो का ?
समजा तुम्हाला एकाद्या फ्लेक्सवर स्वत:च्या उत्पादनाची जाहिरात करायची आहे. तुम्ही त्या फ्लेक्सवर लिहिलेल्या नंबरवर फोन केलात आणि समोरच्या व्यक्तीने तुम्हाला सांगितले, "अहो तो फ्लेक्स आमचा नाहीये. तिथे फक्त आमच्या कंपनीची जाहिरात आहे. आमच्या कंपनीचे फ्लेक्स दुसऱ्या ठिकाणी आहेत. त्याबद्दल माहिती सांगू का ?" तर तुम्हाला कसे वाटेल ?

२) प्रस्थापित प्रवाहाच्या विरुद्ध जाणे जर चांगले असते तर वन-वे मध्ये चुकीच्या बाजूने येणारे वाहनचालक भारी असतात का ?

३) पुण्यात पी.एम. टी. गणपती, रक्षाबंधन, नवरात्र इत्यादी सणांच्या निमित्ताने जादा बसगाड्या सोडते आणि मग या जादा गाड्यांमुळे किती नफा झाले ते काही दिवसांनी वर्तमानपत्रात येते. त्यावेळी मला असा प्रश्न पडतो कि या जादा गाड्या आणतात कुठून ? आणि रोज लोक बसमधून प्रचंड गर्दीमधून जात असताना यातल्या काही गाड्या का सोडत नाहीत ?

४) हा PICT बद्दलचा माझा एक चांगला अनुभव आहे. कॉलेजात असताना मी एका शिष्यवृत्तीसाठी अर्ज केला होता पण मिळण्याची फारशी अपेक्षा नव्हती. आता तर मी त्याबद्दल विसरूनही गेलो होतो. पण काही दिवसांपूर्वी कॉलेजातील एका कार्यालयीन कर्मचार्याने मला चक्क फेसबुक शोधून add केले आणि शिष्यवृत्तीचा धनादेश आला आहे, तो घेवून जा असे सांगितले. माझा तर पहिल्यांदा विश्वासच बसला नाही. त्या कर्मचार्याच्या wall वर जाऊन बघितले असता बहुतांश नोंदी कॉलेजशी संबंधित होत्या.(अमुक-तमुक फोर्म आलेत, धनादेशासंदर्भात भेटा इत्यादी, इत्यादी.) कॉलेजने फेसबुक वर असे official account उघडायला काय हरकत आहे ? किंवा कॉलेजची स्वत:ची वेबसाईट आहेच कि. त्यावर द्या कि हि माहिती ! तसेही सगळे जग एका क्लिकच्या अंतरावर आले आहेच. :P

५) परवाच 80-20 rule चा कुठेतरी उल्लेख वाचला. माझ्या आयुष्यात आता बऱ्याच ठिकाणी apply होतो. माझी gtalk list, facebook friend list, कार्यालयातील कर्मचारी ई. ई.

६) कोणी कसली जाहिरात करावी हा वैयक्तिक प्रश्न आहे. पण सचिनची कपडे धुण्याच्या पावडरची जाहिरात, किरण बेदींची No-Marks ची जाहिरात बघून कसेतरीच वाटते. या जाहिराती स्वीकारण्यापूर्वी ते काय विचार करत असतील ?

७) मी वेगाने दुचाकी चालवत असताना जेवढा comfortable असतो तेवढा वेगाने जाणाऱ्या दुचाकीवर मागे बसल्यावर नसतो. समोरच्यावर विश्वास नाही म्हणा किंवा माझ्या हातात कंट्रोल नसल्याची भावना म्हणा, पण जरा वेगळे वाटते. मी अशीच गाडी चालवत असताना मागे बसणाऱ्याला असेच वाटत असेल का असा विचार येतो. तर असेच एका मागे बसून जाताना double seat bike racing ची कल्पना मला आली. साधी bike race आता जुनी झाली आहे (अर्थात, त्यातले धोके अजूनही आहेत !). माझ्या मते, साध्या बाईक रेस पेक्षा double seat bike race जास्त आव्हानात्मक असेल कारण त्यात दोघांचे को-ओर्डीनेशन लागेल. असल्या रेसचा विचार आधी कोणी केलाय कि नाही ?
4

ध्यासपर्व

ध्यासपर्व : रघुनाथ धोंडो कर्वे यांच्या जीवनकार्यावर आधारलेला चित्रपट.
अमोल पालेकारांचे उत्कृष्ट दिग्दर्शन. रघुनाथरावांच्या भूमिकेतील किशोर कदम आणि मालतीबाईंच्या भूमिकेतील सीमा विश्वास यांचा सहजसुंदर अभिनय !

संतती नियमनाचे भारतातील आद्य प्रवर्तक असलेल्या रघुनाथरावांच्या जीवन संघर्षाचे नेमके चित्रीकरण चित्रपटात केले आहे. सततच्या बाळंतपणामुळेच तत्कालीन समाजात स्त्रियांचे वाढते मृत्यू होत असल्याचे जाणून सर्व समाजच रोष पत्करून पत्नी मालतीबाईंच्या मदतीने संतती नियमनाचा प्रसार सुरु केला. paris ला जाऊन या संबंधीची सर्व शास्त्रीय ज्ञान प्राप्त केले. परत इकडे येवून "समाज स्वास्थ्य " या मासिकाद्वारे समाजातील लैंगिक अंधश्रद्धा, संतती नियमनाची गरज. लैंगिक रोग या विषयीच्या प्रश्नांना वाचा फोडली.

दुर्दैवाने आजही परिस्थिती परिस्थिती आमुलाग्र बदलली आहे असे वाटत नाही. आणीबाणीच्या काळात संजय गांधीच्या नेतृत्वाखाली कुटुंबनियोजनाची जबरदस्ती झाल्यावर सरकार आता हा प्रश्न हाताळण्यास फारसे उत्सुक असल्याचे दिसत नाही. या विषयावर बोलणे अजूनही taboo मानले जाते.

र.धों. कर्वे यांच्या कार्याची माहिती करून घेण्यासाठी हा चित्रपट बघणे मस्ट आहे.
3

जाहिराती : आज - कल

हल्ली जाहिरातींचा सुद्धा रटाळ होवू लागल्या आहेत. अर्थात जाहीरांतीचा उद्देश एकच असला तरी innovative जाहिराती हल्ली कमी झाल्या आहेत.( At least मी ज्या वेळी बघतो तेंव्हा तरी त्या फारश्या नसतात.) मागे मी एकदा चित्रपटांच्या प्रसिद्धीच्या साच्याबद्दल लिहिले होते. असाच जाहिरातींचा साचा सुद्धा बनला आहे असे मला वाटते. तर अश्या साच्यातील जाहिराती बनवण्याची कृती खालीप्रमाणे -

१) तुम्हाला ज्या वस्तूची जाहिरात करायची आहे त्याच्याशी संबधित समस्या घ्या. तुमचे पूर्ण जीवनाची त्या समस्येमुळे वाट लागली आहे (आय.टी. वाल्यांच्या भाषेत P1 blocker bug ) असे सांगा.

२) तुमचे सगळे मित्र या समस्येमुळे तुमची हेटाळणी करत आहेत असे दाखवा. (उदा, कमी उंची, लहान केस, केसात कोंडा, काळा चेहरा, पूर्ण साफ न धुतलेले कपडे, डाग पडलेली लादी इत्यादी इत्यादी )

3) तुम्ही सगळी उत्पादने वापरून बघितली तरी कसलाच उपाय होत नाही.

4) मग एक डॉक्टरचा कोट घालून चष्मा लावलेला माणूस (ज्याचे जाहिरातीतील आडनाव कपूर, कुमार असे काहीतरी असते !) एक उत्पादन दाखवतो आणि एक ग्राफ दाखवतो. त्यावर २ उत्पादनांची तुलना केलेली असते. ज्यानुसार "सामान्य" उत्पादनाच्या तुलनेत ज्याची जाहिरात आहे ते उत्पादन दुप्पट/तिप्पट चांगले असते. हे उत्पादन म्हणे science आणि nature चे perfect combination असते. आणि हा डॉक्टर कोणत्यातरी संस्थेत या उत्पादनावर रिसर्च करत असतो.

5) हे उत्पादन वापरल्यावर तुमचे अवघे जीवनच बदलून जाते. तुम्हाला प्रचंड आत्मविश्वास मिळतो. सुंदर तरुण/तरुणी तुमच्या मागे लागतात, नवरा/बायको खुश होते इत्यादी इत्यादी.

दूरदर्शनवर बघण्यासारखे कार्यक्रम फारसे नसतात म्हणून म्हणून मी जाहिरातींवर लक्ष केंद्रित केले होते पण आता जाहिरातीसुद्धा बघणेबल राहिल्या नाहीत. आणि सारखा India TV बघून सुद्धा आता त्याचा कंटाळा येवू लागला आहे. या वाहिनीला प्रतिस्पर्धी वाहिनी का निघत नाहीये अजून ?
5

Random Thoughts - 9

या वेळचे Random Thoughts जरा वेगळे आहेत. हल्ली एखादा विचार आला कि तो लगेच बझवर टाकून मी मोकळा होतो. त्यामुळे बरयाच दिवसात असा लेख लिहिला नव्हता. खाली दिलेले विचार हे खरे म्हणजे वेगवेगळ्या लेखांच्या कल्पना आहेत. कधीकाळी ड्राफ्ट्समध्ये साठवलेले लेख आज वाचत होतो. कधीतरी त्यावर विचार केलेला असल्यामुळे ते डिलीट करणे जीवावर आले आणि त्यांचे पूर्ण लेख बनवणे जास्तच जीवावर आले होते. तेंव्हा असे लेख खाली लिहित आहेत.

1) मध्यंतरी मजीद माजिदीचे चित्रपट पाहण्याचा योग आला. त्याने दिग्दर्शित केलेले The Willow Tree, Baran, The Color of Paradise, Children of Heaven, Pedar, Avaze gonjeshk-ha असे सहा चित्रपट पाहिल्यावर माजिदीमय झालो होतो. छोट्या छोट्या गोष्टींतून नेमका आशय मांडणे, मुलगा-बाप यांचे नाते, इराणचा सुंदर निसर्ग(इराण मध्ये एवढा सुंदर निसर्ग आहे, असे मला वाटले पण नव्हते !), पाण्याच्या वेगवेगळ्या रूपांचा कल्पकतेने केलेला वापर - त्याच्या चित्रपटाची वैशिष्ठे सांगावी तितकी कमीच आहेत. नेहमीच्या हॉलीवूड, बॉलीवूडच्या चित्रपटांपेक्षा हे चित्रपट पाहणे हा एक सुखद अनुभव होता.

2) मला GF नाही याबद्दल बरयाच टिप्पण्या ऐकावया लागतात.
a) तू काय, मुलगी पटवलीच असशील, छुपा रुस्तुम आहेस तु !
b) तू काय पुण्याला आहेस, मुलींची काही कमी नाही तिथे !
c) तू काय IT मध्ये आहेस, मुली नुसत्या मागे लागत असतील तुझ्या !
d) तू एवढा ब्लॉग लिहितोस, मुली फुल फिदा असतील तुझ्यावर !
यांची आता सवय झाली आहे मला. पण मागच्या आठवड्यात आत्तापर्यंत न ऐकलेली अजून एक comment ऐकली. -

"तु पुरुष आहेस, मुलगी पटवण्यासाठी अजून काय लागते ? " - आवरा ! GF नाही म्हणून काहीही ऐकून घायचे का ?

3) पुण्यातील पादचाऱ्यांचे आणि मुख्यत: समोरच्या वाहनांना हिरवा सिग्नल लागल्यावरच रस्ता ओलांडायला सुरुवात करणार्यांचे मला नवल वाटते. स्वारगेटच्या चौकात मला रोज असे लोक दिसतात. तिथे आधीच सिग्नलला प्रचंड गर्दी असते. सगळे वाहनचालक सिग्नलकडे डोळे लावून बसलेले असतात. Matirx Revolution मध्ये machine army ने zion ला ड्रील पाडल्यावर ज्या वेगाने छोट्याश्या भोकातून tiny machines आतमध्ये येतात तसेच काहीतरी हिरवा सिग्नल लागल्यावर पुण्यात होते. आणि त्याचवेळेस काही लोक समोरून रस्ता ओलांडायला घेतात. अर्थात ते पण जीव मुठीत धरूनच चाललेले असतात. पण मी तेंव्हा गाडीवर असतो. त्यामुळे माझा दृष्टीकोन वेगळा असतो.